Geboorte Kenzie - 13 Juni 2017

Begin Maart 2017 postte ik een oproep dat ik op zoek was naar modellen voor verschillende fotoshoots om mijn portfolio uit te breiden.

Hier heb ik een aantal leuke reacties op gekregen en vooral de zwangerschapsreportage was erg populair. Zo melde ook Laura zich aan.

Een dag later kreeg ik een berichtje van Laura dat ze het allerliefst eigenlijk toch de Bevallingsreportage zou willen en hier was ik gelukkig nog naar op zoek!

We wisselden wat berichtjes uit en na goedkeuring van de verloskundige kwam ik op 4 april bij Laura en haar man Sander langs voor een kennismakingsgesprek. 

 

Tijdens het kennismakingsgesprek vertelde ze mij dat ze zwanger was van hun tweede kindje, een meisje. Na de geboorte van hun eerste kindje Owen kreeg Laura postnatale depressie, ik vond het knap hoe open en eerlijk ze hierover vertelde. Het feit dat ze van Owen’s geboorte geen mooie en duidelijke foto’s had heeft ook niet echt meegeholpen bij het verwerken van haar bevalling. Na het kennismakingsgesprek hadden ze gelukkig nog steeds een goed gevoel en was het definitief dat ik de bevalling van hun tweede kindje mocht fotograferen! 

 

De weken vlogen voorbij en met 38 weken zwangerschap appte ik haar eens hoe het ging en verzekerde haar dat ze bij twijfel me altijd kon bellen, appen, etc. Alles ging nog steeds goed, ze hoopte alleen wel dat de baby niet zo lang bleef zitten als haar grote broer! Uiteraard dacht de kleine meid daar anders over en naar een paar keer vals alarm ivm veel voorweeen die ook een tijdje regelmatig kwamen was het in de nacht van 12-13 juni dan eindelijk begonnen! Ik werd s’ nachts gebeld door de man van Laura dat de verloskundige net was geweest en ze nu richting het ziekenhuis vertrokken. Ik vertelde dat ik er ook gelijk aankwam. 

 

Laura wilde graag in bad bevallen en die kamer was gelukkig beschikbaar! 30 min later kwam ik aan in het ziekenhuis en voorzichtig klopte ik op de deur bij kamer rood 5. De verloskundige deed open en toevallig was het dezelfde verloskundige als waar ik een week eerder mijn eerste verloskundige afspraak bij had gehad! 

 

Toen ik binnen kwam zag ik gelijk dat het serieus begonnen was maar er hing een hele relaxte, zelfs gezellige sfeer. 

Tijdens een wee keerde Laura steeds in zichzelf en ze ving de weeen vaak staand/ hangend op. Tussen de weeen door kletste ze gezellig met ons mee, de weeen werden steeds wat intenser. Toen de verloskundige haar controle wou uitvoeren vond ze het even niet zo prettig. Het feit dat ze stil moest liggen op dat bed en haar weeen niet op haar manier op kon vangen vond ze maar niks. De verloskundige besloot gelijk de vliezen te prikken zodat de baby wat kon zakken en de weeen zouden dan waarschijnlijk gaan toenemen. Dit klopte, je merkte dat de weeen intenser werden en de pauzes tussendoor korter werden. Sander zag dat ook en bleef haar nu bij iedere wee over haar rug wrijven. 

 

De verloskundige was ondertussen de kamer uit gegaan toen Laura ineens zei dat ze NU het bad in wilde. De weeen kwamen ineens zo snel dat ik op de gang de verloskundige ben gaan halen. Het bad werd aangezet en even later kon Laura erin. Het duurde even voordat ze haar draai kon vinden in het bad, nu er bijna geen pauzes meer zaten tussen de weeen kreeg ze het steeds zwaarder. Sander en Laura waren een erg goed team en bij iedere wee vluchte ze snel naar Sanders hand om erin te kunnen knijpen. 

 

Toen de verloskundige zei dat ze 9,5 cm ontsluiting had en mee mocht gaan persen werd ze ineens even emotioneel, maar veel tijd om er verder over na te denken had ze niet want er kwam gelijk weer een wee waarop ze mee ging persen. Wat deed ze dat goed, een aantal weeen later zagen we dat hun kindje eraan kwam en in een wee werd daar dan hun kleine meisje geboren! De baby werd gelijk bij Mama op de borst gelegd en Laura en Sander werden overspoeld door blijdschap en emoties. 

 

 

Wat was dit mooi, ze bekeken samen hun kleine meid en Sander hield zijn hand steeds beschermend op het hoofdje van hun kindje. 

 

Papa kreeg zijn kersverse dochter even in zijn armen toen Mama een paar hechtinkjes nodig had. De ow zo gevatte Laura was weer terug, ze vertelde de verloskundige dat ze dit echt niet leuk vond en dat dit gemeen was! Die hechtingen dan, want ondanks de verdoving deed het nog steeds zeer! 

 

De controles werden gedaan bij de kleine meid en Mama kon vanuit haar bed alles in de gaten houden. Papa bleef bij zijn pasgeboren dochtertje en met haar handje hield ze stevig zijn vinger vast. Na de controles werd ze lekker bij Mama terug op de borst gelegd maareh, hoe heet deze kleine meid eigenlijk? 

 

Kenzie! Antwoorde Mama trots! Wat een mooie naam! Kenzie werd aangelegd en begon na een paar keer opnieuw aanhappen te drinken, ondanks dat Laura het even onwennig vond en gek vond voelen bleef ze vol verwondering naar haar dochtertje kijken. Familieleden werden gebeld en de beschuit met roze muisjes stond klaar! Wauw, wat een nacht. De zon schijnt, de lucht is blauw en ik laat hier een gelukkig gezinnetje achter die samen kunnen genieten van hun meisje. 

Maar niet voor lang want in de middag mocht ik bij hun thuis terugkomen om de reactie van de grote broer vast te leggen als hij kennis gaat maken met zijn kleine lieve zusje! 

 

Lieve Laura en Sander, bedankt dat ik bij de geboorte van jullie dochter mocht zijn! En nu, alweer 1 jaar later van harte gefeliciteerd met de allereerste verjaardag van Kenzie!