Legkip

Zoals sommige van jullie misschien al wisten was zwanger worden voor mij helaas niet vanzelf sprekend.. Een jaar of 5 geleden heb ik de stempel PCOS gekregen, eventjes kort door de bocht, dit houd bij mij in dat ik zelden een eisprong heb. In mijn vorige lange relatie is de anticonceptie ook een lange tijd de deur uit gevlogen maar ook toen ben ik nooit zwanger geraakt.

 

Toen ik Harold (mijn huidige relatie) leerde kennen was ik ontzettend blij dat hij al een zoontje had uit zijn vorige relatie. Ik ben namelijk dol op kinderen en aangezien ik wist dat als wij eventueel de stap wilde wagen het misschien wel nooit ging lukken. Hadden we nu toch al een ventje rond huppelen in huis. 

 

Inmiddels was ik 50 kilo afgevallen en vol goede moed begonnen Harold en ik aan onze kinderwens. Na 6 maanden ben ik toen al naar de huisarts gestapt voor een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Ik had nog geen cyclus gehad, dus geen eisprong en zo is ons traject begonnen. We kregen Clomid voor mij, dit zijn hormoonpillen en 13 maanden heb ik iedere maand pilletjes geslikt zodat ik een betere legkip zou worden. Oftewel eitjes zou produceren. Hierbij werd de groei van de follikels (eitjes) ook in de gaten gehouden en ondanks dat ik iedere maand ongeveer 2 goede eitjes had, is het nooit gelukt om zwanger te raken. 

 

Plan B. Een HSG en hormoonspuiten. Jippie, zodra je HSG intypt bij google, kom je bij 10tallen verschillende websites en forums met wel meer als 100en ervaringen van vrouwen die zo’ n onderzoek gehad hebben. Toen ik deze horrorverhalen las, zakte de moed mij al in de schoenen. Uitspraken als ‘’ Ik beval nog liever 10 x dan ooit nog een HSG’’ zag ik te vaak voorbij komen! Maargoed als dit mij kon helpen zwanger te worden.. Dan was dat wat we gingen doen. 

 

Tja, en wat zal ik zeggen over die HSG.. Inderdaad wat een pijnlijk onderzoek en de pijn is te vergelijken met bevallingspijn maar gelukkig duurt het veel en veel korter als een bevalling! 

 

De ronde hierna moesten we hormonen gaan spuiten, voor degene die mij een beetje kennen weten misschien dat ik een ongelofelijk grote angst heb voor naalden. Inclusief het huilen, knijpen en zweten van angst! 

 

De eerste dag dat ik moest gaan spuiten lag daar dan alles voor me, een geel emmertje voor de naalden, de prikpen, de naaldjes, de patronen met hormoonvloeistof. And then it hit me, dit is hoe ik zwanger moet worden. Als dat uberhaupt al ging gebeuren… Al die teleurstellingen van alle jaren kwamen eruit, en de angst dat het zelfs hiermee niet ging lukken werd des te groter. 

Iedere avond belde ik met Thea (een moederfiguur voor mij) ze praatte er mij doorheen. Soms duurde het wel 3 kwartier voordat ik die naald eindelijk in mijn buik had gezet. Gelukkig deed het hormoon wel zijn werk en had ik 3 mooie eitjes. De teleurstelling was best groot toen de test weer omowit was en het dus niet gelukt was. 

 

 

Op naar ronde 2, deze ronde ging het spuiten wat beter en vaak binnen 10 minuutjes, zat de spuit erin. Zodra er weer 3 eitjes waren kreeg ik groen licht om de laatste spuit te zetten met een hormoon wat er voor zorgt dat de eitjes springen! Ondertussen was het bijna Pasen dus onder het mom van ‘’ misschien dat deze paaseitjes ons geluk gaan brengen’’ begon het wachten weer. 

 

Op 2epaasdag gingen we op visite bij familie en ondanks dat het een paar dagen te vroeg was deed ik toch een testje om het zeker te weten. Helaas Omowit. Gelukkig genoeg afleiding die dag en daarnaast ik had te vroeg getest. 

 

Ondertussen stond ik ook al een tijdje stand-by voor mijn allereerste bevallingsreportage. Op 20 April werd ik snachts dan ook uit mijn bed gebeld dat het eindelijk door had gezet! Op naar het ziekenhuis, die nacht en vroege ochtend was ik getuige van een prachtige bevalling. Maare was geboren! Wat ontzettend bijzonder en vol van de adrenaline kwam ik thuis sochtends thuis. Terwijl ik de foto’ s van de bevalling die ik zojuist had meegemaakt aan het uploaden ben naar mijn computer besluit ik zelf even een testje te wagen. Nog steeds 2 dagen te vroeg maar wie weet, was er al wat te zien. Ik voelde me gek en zenuwachtiger als anders… 

 

Ik neem een glas melk en ga achter de computer zitten en zit de previews te bekijken die op mijn computer voorbij schieten. Ik werp een vluchtige blik op de test die naast me ligt, heh? Wat is dat? Een streep? HUH EEN STREEP? Hij is wel erg licht, maar toch het is een STREEP! Snel sprint ik naar boven om een andere test te doen van een ander merk maar ja hoor, ook hier verschijnt een streep en terwijl de laatste foto’s voorbij flitsen op de computer bel ik bibberend Harold op. 

 

Hij neemt nietsvermoedend op: ‘’Ja, met Harold.’’ En ik begin ontzettend hard te snikken, alle emoties komen er weer uit, ik mompel tussen de tranen door ‘’het is gelukt’’ !! 

Wat is gelukt? De bevalling? Vraagt Harold. Ik moet lachen en zeg ja dat ook, ik ben net thuis maar ik heb net een test gedaan en die is ook positief!

 

De hele dag stuurden we elkaar lieve berichtjes met baby emoticons! Zo werd 20 April 2017 voor ons persoonlijk ook een hele speciale dag!